خاطره ی یک شب آرام و شلوغ
باز هم من روایت می کنم....
شب...تاریک...ستمگر و مهربان...
مرد به خواب رفته و به خود می اندیشد....خودی که از آن خودش نیست....
زن فرزندش را می خنداند تا دردهایش التیام بخشد...حتی برای چند ثانیه....
فرزند کنار مادر نشسته....و این خود افتخاری ست برایش....
...........................
من؟؟؟....من به فصل گذشته می نگرم...به "بهار"....
به بهاری که تا دیروز گمش کرده بودم....اما امروز روز دیگری ست....
اگر نمی آمد دیگر مداد رنگی نمی خواستم....
اما!!!!!!!!!....حالا می خواهم...
چرا؟؟؟
-اردلان در پی جواب "چرا هایش"-
