هزیان در بیداری

می خواهم از اینجا بروم...آری می روم!
به کجا؟...نمی دانم.
برادر همخون کوچک بازی می کند...بوسیدمش و از خانه بیرون آمدم
از خیابان و شهر بیرون آمدم....
هیچ کس نپرسید کجا می روی؟
در راه تابلویی را دیدم:"راه مستقیم است"
من هم مستقیم رفتم!
خیلی وقت است در راهم.
ساعت ها...روزها...هفته ها...ماه ها...سال ها!!!
همه ی تابلوها هم به زبان خود گفتند:مستقیم برو!
اما هنوز نرسیدم...خسته ام از این راه بی پایان
سال ها از آن روز گذشت و من حتی نفهمیدم چرا نرسیدم؟...توانم کاهش یافته!
اما یک چیز عجیب بود...در راه از دخترکی پرسیدم این راه پایانش کجاست؟
به من گفت این راه پایان ندارد...اما من توجه نکردم و راه افتادم!
حس آشنایی با من بود...به پشت خود نگاه کردم و دیدم دخترک با من آمده!
از او پرسیدم که هستی؟...گفت دیوانه!!!
در کل این سالها فقط به من می گفت عاقبت این راه دیوانگی ست...اما من توجهی نکردم!
دیگر خسته شدم...از این سفر بی پایان!
بازگشت!!!...سال ها در راه بودم!!!
رسیدم به خانه...هیچ چیز تغییر نکرده بود!!!
من و دخترک به کلی فرسوده شده بودیم!
در خانه را زدم...برادر در را باز کرد...اما مرا نشناخت و گفت پدرم خانه نیست و در را بست!!!
از آنجا دور می شویم...دخترک را هیچ کس به جز من نمی بیند!
همه فکر می کنند من با خودم حرف می زنم!!!.....آری به من دیوانه می گویند!
حالا من و دخترک مثل هم هستیم!
-دیگر واژه ای به کمکم نمی آید-
                                                                                          -اردلان در واپسین لحظات-

باز هم من روایت می کنم...

روزها،ماه ها و سالها گذشتند و حرفم را نزدم...

روز های کمی مانده...

ثانیه حکم سال دارد!

از همین ثانیه ها(سالها) استفاده می کنم...

آری حرفم را می زنم!!!

                                                                                    
                                                                                         اردلان-منتظر سالهای آخر